- สาวเจ้าเนื้อ ควรเลี่ยงใส่กระโปรงยาวกรอมเท้า ถ้าไม่อยากให้ใครๆเห็นคุณเป็นถังตันๆที่เดินได้  อย่าได้ใส่กระโปรงยาวลายกราฟฟิก (ลวดลายต่างๆเหลี่ยมๆ กลมๆ)เป็นอันขาดเชียว สำหรับสาวๆที่อยากผอม เพราะกระโปรงแบบและลายอย่างนี้จะทำให้คุณดูอ้วนขึ้นโขเลย

– ถ้าคุณมีสะโพกดินระเบิด เก็บกระโปรงลายจุดออกจากตู้เสื้อผ้าได้เลย เพราะกระโปรงแบบนี้จะเหมาะกับสาวสะโพกเล็กเท่านั้น

– สาวๆทุกคน ถ้าไม่อยากให้บุคลิกตัวเองดูเหมือนครูไหว(ใจร้าย) ก็อย่าได้ใส่กระโปรงยาวที่มีสีเดียวกันกับสีเสื้อเด๊ะๆ เพราะดูแมตช์กันเกินไป และสีต้องห้ามก็คือ สีกรมท่ากับสีเขียวขี้ม้า

– ส่วนสาวหุ่นเพรียว น่าอิจฉาจริงๆที่สามารถเลือกใส่กระโปรงยาวระดับไหนก็ได้ตามใจชอบ แต่อาจต้องเลือกแบบหน่อยนึง ซึ่งแบบของกระโปรงยาวที่เหมาะกับสาวหุ่นนี้ก็คือ กระโปรงทรงสามเหลี่ยม

เคล็ดลับ

ใส่กระโปรงยาวสวยสง่าแล้ว อย่าตกม้าตายด้วยการใส่รองเท้าแตะหรือรองเท้าส้นแบนเชียวนะคะ แต่ควรเลือกใส่รองเท้าส้นสูงแบบเปลือยๆที่มีสายพันข้อเท้ายาวๆเอามาผูกโบว์ และอย่าลืมเพ้นท์เล็บเท้าให้สวยด้วยนะจ๊ะ รับรองไม่ว่าหนุ่นหน้าไหนก็ต้องมองลุคใหม่ที่เก๋ไก๋กว่าเดิมของคุณจนเหลียว หลังเลยล่ะ

ขอบคุณเนื้อหาข่าวจาก

Working Woman

พลอย จริยะเวช

นักเขียนและนักแปลชื่อดัง

ใน วงการหนังสือของเมืองไทยเรานั้น มีนักเขียนคุณภาพอยู่มากมายหลายคน ที่คอยสร้างสรรค์ผลงานเขียนคุณภาพหลากหลายสไตล์ให้ได้อ่าน รวมถึงเธอคนนี้ด้วยค่ะ “คุณพลอย จริยะเวช” นัก เขียนคุณภาพอีกหนึ่งคน ที่สร้างสรรค์ผลงานดีๆ ผ่านตัวหนังสือออกมาให้ได้อ่านหลายต่อหลายชิ้น ไม่ว่าจะเป็น งานเขียนอย่าง เพลินกับพลอย ผลงานแปลอย่าง บริดเจ็ท โจนส์ ไดอารี่ และ Twenties Girl และ อื่นๆอีกมากมาย ที่มาจากปลายปากกาของคุณพลอย ที่หยิบเอาเรื่องราว ใกล้ตัวขึ้นมาร้อยเรียงด้วยภาษา สำบัดสำนวนที่ทันสมัย รวมถึงงานเขียนในแบบไลฟ์สไตล์อีกมากมาย ทำให้ชื่อของคุณพลอยในตอนนี้ เรียกได้ว่าเป็นนักเขียนที่กำลังมาแรงในตอนนี้เลยทีเดียวค่ะ

ก่อน ที่จะเริ่มทำงานเขียนอย่างเต็มตัวนั้น คุณพลอยทำงานประจำมาก่อนค่ะ แต่จากการเรียนและการทำงานทางด้านกฎหมายมาก่อน ทำให้ได้อ่านและเขียนอยู่เป็นประจำอยู่แล้ว ซึ่งคุณพลอยบอกว่า เหมือนกับได้ฝึกมาโดยตลอดอย่างไม่รู้ตัว ทั้งยังเริ่มทำงานเขียนและงานแปลตั้งแต่ยังทำงานประจำ จนกระทั่งรู้ตัวว่าชอบทำงานงานเขียนและงานแปลจริงๆจังๆ คุณพลอยจึงตัดสินใจมาทำงานเขียนอย่างเต็มตัวค่ะ

จุดเริ่มต้นของงานเขียนเกิดขึ้นได้อย่างไรคะ

จริงๆ ด้วยอาชีพการงาน และสายวิชาที่เรียน คือจบปริญญาตรีกฎหมาย นิติศาสตร์ จุฬาฯ ก็เป็นวิชาที่ต้องใช้การอ่านการเขียนแยะมากอยู่แล้ว เช่นเดียวกับเมื่อเริ่มต้นทำงาน ก็ต้องเขียนแยะมากๆ เหมือนเราได้ฝึกเขียนมาตลอดโดยไม่รู้ตัว แต่จุดเริ่มต้นของงาน เขียนที่ลงตีพิมพ์ให้คนอ่านได้อ่าน บทความลงตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ นิตยสาร เริ่มต้นราวปี พ.ศ. 2538-2540 ช่วงนั้นเริ่มโดน เลย์ออฟจากบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ และพี่ที่เป็นหัวหน้าเก่า เขาก็ออกมาเปิดนิตยสารธุรกิจชื่อคอร์ปอเรท ไทยแลนด์ ลูกน้องเก่าอย่างเราจึงได้ไปช่วยบ้าง เขียนรายงานพิเศษให้บ้าง โดยได้รับมอบหมายให้นำเสนอบทความที่เจาะธุรกิจแนวไลฟ์สไตล์ เสื้อผ้า แฟชั่น เครื่องสำอาง แต่นำเสนอในแง่มุมธุรกิจ เป็น feature ใหญ่ประจำฉบับ ยาวสิบหน้ากันเลยทีเดียว

นอกจากนี้ในช่วงวิกฤต เศรษฐกิจปี 2540 ทาง หนังสือพิมพ์ผู้จัดการเขาเริ่มเปิดคอลัมน์ใหม่ๆ เปิดโอกาสให้คอลัมนิสต์หน้าใหม่ๆเข้าไปเขียน ก็ได้ไปเขียนคอลัมน์ชื่อ ผู้หญิงมองกระแส ตอนนั้นยังใช้นามปากกาอยู่ ขณะเดียวกัน พอโดนเลย์ออฟ ก็เริ่มหางานหลายๆงานทำ ไปสมัครเป็นนักแปลบทพากย์ของยูทีวี ตอนนี้เป็นทรูส์ แปลซีรี่ย์ รายการหมอ รายการเด็ก การ์ตูน พอสะสมพอร์ตงานได้สัก ระยะหนึ่ง ก็เริ่มกล้าที่จะไปสมัครสอบเป็นนักแปลที่นิตยสารแอล คอสโมโพลิแทน คลีโอ ต่อมาก็ได้เขียนบทความลงตีพิมพ์ในนิตยสารแอลบ้าง ค่อยๆสั่งสมประสบการณ์ สั่งสมพอร์ตงานไปทีละน้อย จนชื่อเราเริ่มติดตลาด

เริ่มทำงานเขียนตั้งแต่ตอนทำงานประจำใช่ไหมคะ อย่างนี้มีการแบ่งการทำงานทั้งสองส่วนอย่างไรคะ

เริ่ม ทำงานเขียน งานแปลตั้งแต่ทำงานประจำแล้ว เพราะไม่มีความสุขกับงานประจำ คือไม่ชอบตั้งแต่เรียนกฎหมายจบมาแล้ว รู้สึกว่าไม่ใช่งานที่เราชอบ แต่จังหวะชีวิตไม่ค่อยดี  พอ จบกฎหมายไปเรียนต่อทางด้านการจัดการการท่องเที่ยวที่ประเทศออสเตรียใน ยุโรปมาปีนึง คิดว่ากลับมาจะเปลี่ยนสายไปทำด้านการท่องเที่ยว ปรากฏว่ามีเหตุการณ์พฤษภาทมิฬ การท่องเที่ยวฟุบ จึงต้องกลับไปสมัครงานที่ใช้ความรู้ทางด้านกฎหมาย ทำไปเรื่อยๆทั้งที่ไม่ชอบ

ต่อมาจึงขวนขวายหางาน อื่นๆทำ ซึ่งเป็นงานที่เราเรียกว่าเป็นงาน ‘ชุบชูใจ’ คือ งานเขียน งานแปลนี่แหละ งานชุบชูใจ คืองานที่เรารู้สึกคึกคัก สนุก มีแรงบันดาลใจอยากทำ ก็จะทำในช่วงเย็นๆหลังเลิกงานหรือทำวันเสาร์อาทิตย์ เป็นการลองใจตัวเองด้วยว่า หากต่อมาต้องทิ้งองค์กร ทิ้งงานประจำ เราจะอยู่กับงานเขียน งานแปลได้ไหม

แล้วจุดที่ตัดสินใจทำงานเขียนอย่างเต็มตัวคืออะไรคะ

ทดลอง ทำงานเขียน งานแปล ควบคู่กับงานประจำมาราวสามสี่ปี จนรู้สึกว่าเราชอบจริง ทำได้นาน จนแน่ใจว่าเป็นงานที่เรารัก ประกอบกับโดนเลย์ออฟด้วยค่ะ เกิดวิกฤตเศรษฐกิจ บริษัทไฟแนนซ์ปิดไปแยะช่วงปี 2540 ก็เลยต้องออกจากงานโดยปริยาย มาทำงานที่บ้าน เริ่มทำงานเขียน งานแปล เต็มตัว

นักเขียนที่ดีในความคิดของคุณพลอย ต้องมีคุณสมบัติพิเศษอะไรบ้าง

คุณสมบัติ ที่น่าจะมีคือ การคิดแบบวิเคราะห์เป็น การมีทักษะในการทำความเข้าใจในสิ่งที่เราจะเขียน และสามารถใช้ภาษาถ่ายทอดความคิดนั้นออกมาเป็นงานที่ให้บุคคลอื่นเข้าใจได้ใน ระดับหนึ่ง เรียกว่าต้องมีทักษะในการสื่อสารและใช้ภาษาน่าอ่านพอสมควร ขณะเดียวกันก็ต้องมีจินตนาการ ความคิดสร้างสรรค์ และความขยันขันแข็งในการฝึกคิด ฝึกเขียน และที่สำคัญต้องเป็นนักอ่านด้วย ช่างสังเกต เปิดใจรับสิ่งต่างๆรอบตัว โลกทัศน์จะได้กว้างๆ เพื่อจะได้มีวัตถุดิบในการคิด การเขียน ต่อไป

แนวคิดที่จะเขียนเรื่องสั้นสักเรื่องหนึ่ง คุณพลอยมีแรงบัลดาลใจอะไรถึงเขียนเรื่องนั้นๆขึ้นมาได้คะ

โดยส่วนตัวแล้วเป็นคน เขียน non fiction เรียกตัวเองว่าเป็นคอลัมนิสต์ เขียนคอลัมน์ บทความ เป็นเรื่องจริง ไม่ใช่เรื่องแต่ง (fiction) แต่บทความประเภท non fiction ที่ เราเขียนนั้นประกอบด้วย เรื่องราวที่เป็นข้อเท็จจริง ข้อมูลที่ค้นคว้ามา และความคิดที่เราวิเคราะห์ แรงบันดาลในการสร้างสรรค์บทความสักเรื่องของเราส่วนใหญ่มาจากความสนใจในการ ใช้ชีวิตด้านต่างๆ สิ่งที่เราสนใจและมี passion กับมัน อยากรู้เอง อยากบอกเล่าให้ผู้อื่นรู้หรือลองด้วย

หากในขณะที่กำลังเขียนเรื่องๆหนึ่งอยู่แล้วนั้น ความคิดเกิดตันขึ้นมา จะมีวิธีแก้อย่างไรคะ

ส่วน ใหญ่จะคิดให้แตกก่อน ถึงจะลงมือเขียนค่ะ คือคิดภาพรวมให้สำเร็จ เรียงลำดับสิ่งต่างๆในหัวให้เรียบร้อย แล้วค่อยเขียน จะทำให้ไม่ตัน แต่ที่ว่าตัน ตัน นั้น มันมักจะเป็นช่วงที่เรายังขบสิ่งที่เราจะเขียนไม่แตกมากกว่า ถ้าคิดยังไม่แตกหรือเกิดอาการตันบ้าง ก็จะหยุดเขียน และสร้างสติ โดยการนำตัวเองไปทำอย่างอื่นบ้าง ให้สมองปลอดโปร่ง อย่างเช่นไปออกกำลังกาย วาดรูป หรือไปเดินเล่นเพลินๆ ดูอะไรที่ช่วยให้ความคิดจิตใจรื่นรมย์พอที่สมองจะคิดอะไรออก

ขอขอบคุณบทความดีๆจาก Womanstoryonline.com

ฮิตสุด ๆ ฮิตไม่มีตกยุคจริง ๆ สำหรับ แฟชั่นกระโปรงยาว ที่สาว ๆ คนไหนหยิบมาใส่ เป็นได้อินเทรนด์กิ๊บเก๋ทุกที ว่าแต่… จะใส่ กระโปรงยาวแฟชั่น อย่างไรให้สวย ไม่ยาวลุ่มล่ามจนดูแก่ เรามีเคล็ดลับดี ๆ ในการเลือกใส่ กระโปรงยาวแฟชั่น มาฝากคุณสาว ๆ กันด้วยค่ะ

ห้ามใส่กระโปรงยาวที่มีสีเดียวกะสีเสื้อเด็ดขาด เพราะคุณจะดูป้ามาก ๆ

หากคุณมีรูปร่างค่อนข้าวอวบอ้วน ห้ามใส่กระโปรงยาวกรอมเท้า เพราะคุณจะดูเหมือนถังเดินได้ดี ๆ นั่นเอง

สาวสะโพกใหญ่ ควรหลีกเลี่ยงการใส่กระโปรงยาวลายจุด เพราะมันจะยิ่งเสริมให้สะโพกคุณดูใหญ่ขึ้นอีก

ห้ามใส่กระโปรงยาวกับรองเท้าส้นตึก เพราะมันดูไม่เข้ากันเลยสักนิด คุณควรใส่รองเท้าเปลือยเท้าเก๋ ๆ จะดูเข้ากันดี ที่สำคัญ อย่าลืมรักษาความสะอาดของเล็บเท้ากันด้วยล่ะ

ควรใส่กระโปรงยาวกับเสื้อเข้ารูป อาจเป็นเสื้อกล้ามหรือเสื้อมีแขนเก๋ ๆ เพราะหากว่าคุณใส่เสื้อตัวใหญ่กับกระโปรงยาว แล้วโดนเรียกว่า “ยาย” ไม่รู้ด้วยนะ

เคล็ดลับดี ๆ กับวิธีเลือกกางเกงยีนส์

ทำไมผู้หญิงทั่วโลกหลงรักกางเกงยีนส์ ก็เพราะกางเกงยีนส์ช่วยให้ดูเพรียวและเซ็กซี่น่ะสิ แต่การเลือกกางเกงยีนส์ให้เหมาะกับรูปร่างนั้นยากกว่าเลือกบิกินี่ซะอีก นี่คือคู่มือที่จะช่วยให้คุณค้นพบกางเกงยีนส์ในฝัน

1. เลือกซื้อไซส์เล็กกว่าขนาดจริง 1 เบอร์ อย่าเพิ่งคิดว่าจะฟิตเกินไป เพราะเมื่อใส่ไปสักพัก เนื้อผ้าจะขยายออก 10%

2. ถ้าเจอตัวที่ถูกใจซื้อไว้เลย 2 ตัว ตัวแรกตัดให้พอดีข้อเท้า ไว้ใส่กับรองเท้าส้นแบน อีกตัวทิ้งความยาวปลายขาไว้ เพื่อใส่กับรองเท้าส้นสูง

3. เลือกกางเกงยีนส์แบบซิป เพราะใส่ง่ายและแนบกับสรีระมากกว่าแบบกระดุม

4. อย่าลืมเอาเข็มขัดไปด้วย เพื่อลองกางเกงพร้อมกับเข็มขัด จะได้รู้ว่าใส่พอดีและเข้ากันดีหรือไม่

5. นำไปซักก่อนการแก้ไขใด ๆ เพราะหลังจากการซักกางเกงยีนส์อาจหดตัว ทำให้ขนาดเปลี่ยนไป

6. รักษาตะเข็บที่ปลายขาไว้ การตัดขากางเกงแบบต่อปลายตะเข็บเดิม อาจแพงกว่า แต่ก็ช่วยให้กางเกงตัวเก่งของคุณสวยสมบูรณ์แบบ

7. ซักด้วยน้ำเย็นทุกครั้ง เพราะน้ำอุ่นจะทำให้กางเกงยีนส์หดตัว อย่าลืมกลับด้านก่อนซักเพื่อป้องกันสีซีดจาง

8. หลีกเลี่ยงการใช้น้ำยาปรับผ้านุ่ม เพราะสารเคมีอาจทำลายสีของกางเกงให้ซีดจาง

9. อย่ารีดด้วยความร้อนสูง เพราะความร้อนอาจทำให้เนื้อผ้าหดตัว

10. ซักแห้งดีที่สุด เพราะช่วยให้สีของกางเกงยีนส์ยังคงเดิมอยู่เสมอ (โดยเฉพาะสีเข้ม)

เท่านี้สาวๆชาว Madametrend ก็ได้ความรู้เกียวกับกางเกงยีนต์ไปเยอะเลยน่ะค่ะเนี้ย^^

ขอขอบคุณข้อมูลจาก (First)

ควรเลือกรองเท้าที่กระชับรูปเท้า มีความยืดหยุ่น ใส่แล้วรู้สึกสบายเท้า
คุณต้องวัดไซด์ใหม่ทุกครั้งที่ไปซื้อ เพราะรองเท้าแต่ละยี่ห้อมีขนาดไม่เท่ากัน อย่ายึดติดว่าตัวเองใส่ไซด์อะไร ก็ต้องใส่ไซด์นั้นตลอด 
อย่าซื้อรองเท้าไซด์เล็ดกว่าขนาดเท้า โดยหวังว่าใส่ไปเรื่อย ๆ มันจะขยายขึ้นเด็ดขาด
อย่าฝืนใส่รองเท้าที่คับและใส่ไม่สบายเท้า เพียงเพราะว่ามันสวยถูกใจ เพราะมันอาจทำให้เท้าคุณพังได้ง่าย ๆ
ซื้อรองเท้าที่มีรูปทรงใกล้เคียงกับรูปเท้า และมีความกว้างพอเพียง (ไม่ใช่ใส่ที นิ้วก้อยนี่อยู่นอกพื้นรองเท้า)
เวลาที่เหมาะสมจะซื้อรองเท้าที่สุด คือตอนเย็น เพราะเป็นช่วงที่เท้าขยายมากที่สุด
ไม่ซื้อรองเท้าที่มีหน้าแคบจนเกินไป เมื่อลองสวมดูแล้ว ส่วนหัวรองเท้าควรมีที่กว้างพอที่จะขยับนิ้วเท้าได้
เมื่อเลือกรองเท้าถูกใจได้แล้ว ควรลองใส่ทั้งสองข้าง แล้วลองเดินดูก่อนว่าใส่สบายหรือไม่

สวัสดีค่ะ

“นิตยสาร Ray” เรย์ นิตยสารแฟชั่นเพื่อนสนิทคนใหม่ที่ทำให้ “ผู้หญิง” สวยขึ้น จากประเทศญี่ปุ่น เครือ “อินสไพร์ เอนเตอร์เทนเม้นท์”

ซึ่ง“นิตยสาร Ray”มา พร้อมกับเรื่องราวที่อัพเดตทันสมัย และยังเป็นเรื่องที่โดนใจวัยทีนด้วยค่ะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแฟชั่น เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า เครื่องสำอางค์ รวมไปถึงเคล็ดลับต่าง ๆ มากมายที่มาไกลจากแดนปลาดิบ ที่รัยรองได้เลยค่ะว่าไม่มีคำว่าตกเทรนด์อย่าง แน่นอน แล้วยังจะได้พบกับสาวสวยแดนปลาดิบอีกเพียบ

เอาเป็นว่าตามมาดูคอลัมน์โดน ๆ ของ Ray ฉบับนี้กันดีกว่า…..

• Ray Health : หุ่นดีรูปร่างฟิต & เฟิร์ม ด้วย   Pilates Reformer
• Ray Travel : บินลัดฟ้าพาเที่ยวแดนปลาดิบ
• Nudie Summer Make Up : ท้าทายกับเมคอัพสไตล์ใหม่ฤดูร้อน
• Beauty Short Note : เคล็ดลับเด็ดในการใช้ขนตาปลอมอย่างถูกวิธี
• Scoop : ไอเท็มบิวตี้ฮิตตลอดการที่ต้องซื้อ
• Ray City Guide   : อัพเด็ท 8 ร้านเก๋น่าสนใจได้ที่นี่เป็นประจำ

เป็นยังไงกันบ้างค่ะสำหรับคอลัมน์เด่น ๆ ใน นิตยสาร Ray  ฉบับนี้

ใครที่เป็นแฟนคลับ แฟชั่นอินเทรนสไตล์ญี่ปุ่น พลาดกันไม่ได้แล้วนะจ๊ะ!! เพราะ Ray เค้ารวบรวมแฟชั่นฮิตสุดฮอต จากแดนญี่ปุ่นมาไว้ในนี้ อย่างแต็มแน่นด้วยแฟชั่นน่ารัก ๆ ที่คนน่ารัก ๆ อย่างคุณไม่ควรพลาด

Special Thank Photo By: Ray

Working woman

ดร.ประกาย กิจธิคุณ

เศรษฐกรระดับชำนาญการพิเศษ

ด็อกเตอร์หูหนวกคนแรกของประเทศไทย

หาก คุณท้อแท้ หมดหวังแล้วละก็ การคิดบวกนั้นอาจจะเป็นอีกหนึ่งทาง ทีจะช่วยให้คุณนั้นผ่านพ้นจากความท้อแท้และหมดหวังไปได้ เช่นเดียวกับผู้หญิงเก่งที่เรากำลังจะพูดถึง เธอก็เป็นคนหนึ่งที่มีความคิดในทางบวกมาโดยตลอด ทำให้เธอประสบกับความสำเร็จมาได้จนถึงทุกวันนี้ เธอคือ “ดร.ประกาย กิจธิคุณ” ผู้ บกพร่องทางการได้ยิน ที่สามารถสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาเอกได้เป็นคนแรกของประเทศไทย เพราะความคิดที่เป็นบวกจากคุณแม่ของเธอและรวมถึงความคิดบวกของดร.ประกาย เองด้วย ที่ทำให้ก้าวพ้นอุปสรรคต่างๆมาจนประสบความสำเร็จในที่สุด ไปพบกับเรื่องราวความเข้มแข็ง และการต่อสู้กับการไม่ได้ยิน ของ ดร.ประกาย กันเลยค่ะ

สาเหตุของการไม่ได้ยินมาจากอะไรคะ

คือ ที่จริงแล้วความบกพร่องมีอยู่ 2 อย่าง คือตั้งแต่กำเนิดกับเพิ่งเป็นในตอนหลัง สำหรับของเราคือเกิดจากไม่สบาย ตอนเด็กๆป่วย เป็นต่อมทอลซินอักเสบ เริ่มมีอาการเหมือนเป็นหวัดก็ไปหาหมอ แต่สมัยเมื่อประมาณ 50 ปีก่อน ไม่รู้ว่าการทานยาปฏิชีวนะมาก จะมีผลข้างเคียง ที่จริงทานยาอะไรมากก็ตาม ก็ไม่ดีทั้งนั้นนะคะ เป็นอยู่ประมาณ 4 ปี ระหว่างนั้นก็หาหมอทุกวัน  คือ เมื่อก่อนเขาก็จะรักษาแบบนี้ เป็นอะไรนิดหน่อยก็ไปหาหมอ คุณแม่ก็มีลูกคนเดียว ดูแลเอาใจใส่มาก เพราะเขาก็รักเรา ก็ไปว่าเขาก็ไม่ได้ แต่สมัยนี้เป็นอะไรนิดหน่อยก็นอนพักก็หาย แต่เมื่อก่อนเราก็ไม่รู้ ก็หาหมอกินยา กลายเป็นว่าคุณหมอเห็นเรามาทุกวัน เขาก็แนะนำว่า ให้ไปผ่าตัดเอาต่อมทอลซินออก จะได้ไม่ต้องมาหาอีก ตอนนั้นไม่รู้ถึงผลข้างเคียงของการผ่าตัดว่าจะเป็นยังไง ก็ตัดสินใจผ่า

หลัง จากการผ่าตัดจำได้ว่าผลของการผ่าตัดตอนแรกเสียงเปลี่ยน เสียงจะเล็กๆแหลมๆ แต่ว่าที่เสียงเปลี่ยนก็คิดว่า เป็นผลกระทบของการผ่าตัด แล้วก็จะกลับมาเป็นปกติเอง แต่คือว่า อยู่วันหนึ่งกลับบ้าน แล้วคุณแม่เรียกจากข้างล่าง เราอยู่ข้างบน ปกติเราก็จะลงไป แต่ครั้งนี้เรียกยังไงก็ไม่ลงมา ตอนแรกนึกว่าเป็นผลข้างเคียงจากการผ่าตัดแล้วก็หายไปเอง รอเป็นเดือนก็แล้ว เป็นปีก็แล้วก็ยังไม่หายเลย การเปลี่ยนแปลงหลังจากนั้นเริ่มเยอะเลยค่ะ ไปเรียนเมื่อก่อนนั่งตรงกลางห้องต้องย้ายมานั่งหน้าห้อง บอกอาจารย์ว่าเราจับคำไม่ได้ แต่ก็ยังไม่รู้ว่าสูญเสียการได้ยินเท่าไร เพราะตอนนั้นก็ยังเด็กอยู่

เมื่อ 6 เดือนผ่านไปแล้วยังไม่หาย ก็เลยไปหาหมอให้วัดระดับการได้ยิน การได้ยินของคนปกติคือ 25 เดซิเบล เสียงคนพูดปกติ แต่ของเราพอวัดแล้วมัน 127 เดซิเบล มันเป็นอุปสรรคที่มองไม่เห็น ใครๆก็บอกว่าไม่ค่อยน่าสงสารอะไรเท่าไร เพราะเราก็มีครบทุกอย่าง ที่จริงแล้วถ้าเทียบกับคนอื่นที่พิการแขนขา แต่เขายังพูดได้ เราคิดว่าเขาก็ยังดีกว่าเรานะ ที่เขาสามารถสื่อสารได้น่ะค่ะ

หลังจากนั้นต้องมีการปรับตัวอย่างไรบ้าง

หลัง จากนั้นก็เลยต้องฝึกการอ่านปาก ฝึกตั้งแต่เริ่มแรกเลยค่ะ ฝึกเองที่บ้าน คุณแม่เป็นคนฝึกให้ ต้องใช้ความเอาใจใส่อย่างมากเลยค่ะ หากครอบครัวไหนที่มีลูกเยอะก็แย่หน่อย เพราะพ่อแม่ก็จะไม่มีเวลามาฝึกให้ ต้องแบ่งเวลาไปดูแลลูกคนอื่นด้วย แต่นี่ถือว่าโชคดีค่ะ ที่ครอบครัวดูแลเอาใจใส่ และช่วยฝึกให้เรามาตลอด อยู่ที่การฝึกฝน การดูแล ต้องดูว่าเด็กถนัดในการอ่านปากหรือเปล่า จะมีต้องมีการเตรียมพร้อมให้กับเด็กด้วย พ่อแม่ดูแล เอาใจใส่ แต่เราคิดว่า ที่เด็กๆคนอื่นเขาพูดได้ทุกวันนี้ถึงไม่ได้ชัดเจน แต่ก็พอที่จะสื่อความหมายได้ จะต่างกับคนที่เป็นมาตั้งแต่เกิด เพราะอายุ 1-3 ขวบ สำคัญมาก แต่กรณีของเราคือเสียตอน 7 ขวบ ตอนนั้นก็พูดได้แล้ว แต่คือบางคนเขาก็ไปเรียนโรงเรียนพิเศษก็จะได้เรียนแต่ภาษามือ คือมีอยู่คนหนึ่งคือเสียการได้ยินตอน 7 ขวบเหมือนกันแต่เขาพูดไม่ได้ เราก็งงว่าทำไมพูดไม่ได้ เพราะว่าเขาเข้าโรงเรียนโสต ตั้งแต่เสียการได้ยิน เขาก็ใช้แต่ภาษามือ ไม่ได้ฝึกอ่านปากแบบเรา ก็เลยพูดไม่ได้ เพราะฉะนั้นการฝึกฝนจำเป็น

อีก อย่างคือการเรียนโรงเรียนร่วมกับเด็กปกติ คุณแม่ให้เข้าเรียนโรงเรียนปกติมาโดยตลอด เพราะคุณแม่ไม่ชอบภาษามือ ถ้าเรียนภาษามืออย่างเดียว คำศัพท์ของภาษามือจะไม่เหมือนภาษาพูดนะ จะแคบกว่าและไม่ครบ เด็กบางคนจึงเขียนสลับกันบ้าง ยกเว้นเด็กที่อ่านหนังสือเยอะ เช่นหนังสือพิมพ์ หรืออ่านอะไรบ่อยๆ จะเขียนได้ดี แล้วก็เล่นคอมพิวเตอร์จะช่วยให้ได้ภาษามากขึ้น แต่เด็กบางคนไม่สนใจที่จะอ่าน แต่ตอนนี้มีเด็กที่ใช้วิธีอ่านปากนะ อ่านปาก 30 ใช้ภาษามือ 70 เปอร์เซ็นต์ แต่เราคิดว่าขึ้นอยู่กับการเลี้ยงดูของพ่อแม่เป็นหลักมากกว่าค่ะ

ตอนที่รู้ว่าเสียการได้ยินไป รู้สึกยังไงบ้าง

คือ ว่ากรณีของเรานั้นเสียการได้ยินไปตอนเด็กๆ ตอนนั้นประมาณ 7 ขวบ ก็พอจะพูดได้แล้วก็คงไม่รู้สึกเสียใจอะไรมากเท่าไร แต่เทียบกับบางคน ที่มาเสียการได้ยินตอนอายุ 20 ปี เขาจะเสียใจมากๆ มากกว่าเราหลายเท่า เพราะว่าเขาได้ยินมาเกือบครึ่งชีวิตเขาแล้ว แล้วเพิ่งมาเสียการได้ยิน คือมันเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาไปแล้ว

สำหรับ เราก็รู้สึกว่าทำไมใครพูดอะไรมาเราก็ไม่ค่อยได้ยิน ต้องคอยถามเพื่อนตลอด บางครั้งเพื่อนก็บอกช้า บางครั้งก็ร้องไห้ก็มี เราก็ทั้งอยากรู้ เพื่อนก็บอกว่าใจเย็นๆ เพราะเพื่อนก็ฟังอาจารย์อยู่เหมือนกัน ถ้าเราไปถามแทรกในขณะที่ฟัง เพื่อนเขาก็จะไม่รู้เรื่องแล้วมาเล่าให้เราฟังไม่ได้

แสดงว่าก็มีอุปสรรคในการเรียนมากพอสมควร

ก็ มีอุปสรรคอยู่เหมือนกันค่ะ แต่โชคดีที่ว่า สมัยก่อนเป็นการเรียนแบบเดิม คือตามหนังสือ เราก็สามารถอ่านเองได้ แล้วก็อย่างที่บอกค่ะคือเพื่อนก็จะคอยมาเล่าให้ฟังว่าอาจารย์พูดอะไรบ้าง บางครั้งเราก็อยากรู้เร็วๆ แต่เพื่อนเขาก็ฟังอยู่ ถ้าเขามาเล่าให้ฟังก่อน ก็จะตามอาจารย์ไม่ทัน บางครั้งเราก็อยากรู้มากๆ ว่าอาจารย์พูดอะไร แต่เพื่อนก็ไม่มาพูดให้ฟังสักทีก็มีร้องไห้บ้างค่ะ (ยิ้ม) แล้ว ก็ดีที่เพื่อนช่วยตลอด บางครั้งเราก็ใช้วิธีตีสนิทพ่อแม่เขาด้วยนะ ซื้อขนมไปฝากบ้าง ทำให้เขารู้ว่าเราก็ไม่ได้ทำให้การเรียนของเขาเสียนะ เราความจำดี ก็อาจจะช่วยเหลือเพื่อนได้บ้าง แลกเปลี่ยนกันค่ะ

จาก นั้นเราก็เรียนร่วมกับเด็กปกติมาโดยตลอด จนจบ ป.เอก เลยค่ะ ตอนสอบเข้าเรียนที่ธรรมศาสตร์ได้ จะมีวิชาภาษาอังกฤษ คือสามารถเลือกเรียนได้ เราก็เลือกเรียนการอ่าน แต่ก็มีอุปสรรคเหมือนกันคือ มีวิชาภาษาไทยเป็นวิชาบังคับ คือวิชานี้สอนด้วยเทป เราก็ไม่สามารถเรียนได้เลย แต่วิชานี้เป็นวิชาบังคับ ที่ไม่เรียนก็ไม่ได้ บอกอาจารย์ไปแล้ว เขาก็ไม่รู้จะทำยังไง ตอนสอบก็ดูเพื่อนข้างๆแล้วกัน ดูว่าเขากาข้อสอบข้อไหน แล้วก็เปลี่ยนไป 1 ข้อ เพื่อไม่ให้เหมือนกัน กลายว่าเพื่อนได้ 9 เราได้ 10 เต็ม (ยิ้ม) ลำบากค่ะ เพราะสมัยก่อนก็ไม่มีระบบการศึกษาแบบพิเศษ แต่สมัยนี้มีแล้ว เพื่อช่วยเหลือเป็นกรณีพิเศษ

ส่วน ตอน ป.โท ยากอย่างหนึ่งคือ ไม่รู้จักใครเลย ก็ใช้วิธีตีสนิทเพื่อนอีกครั้ง หาเพื่อนในห้องเรียนที่ดูหน้าตาใจดีหน่อย ไปคุยกับเขา บอกว่าเราไม่ได้ยินนะ ขอจดที่อาจารย์พูดในชั้นเรียน เราเป็นคนจดเร็วด้วยค่ะ เพราะเราก็ชำนาญ ก็บอกเขาไปแบบนี้ เขาก็ช่วยเรา ส่วนอุปสรรคในครั้งที่เรียน ป.เอก การเรียนต้องมีการออกไปพูดในชั้นเรียนทุกครั้ง แล้วบางครั้งเราก็ต้องพูดถึงงานของเพื่อนด้วย อาจารย์บอกว่าพูดชัดหรือไม่ชัดไม่เป็นไร เวลาเราพูดเร็ว อาจารย์ก็ฟังรู้เรื่อง บางครั้งก็ให้กำลังใจ เราก็ดีใจที่ได้คำชมจากอาจารย์

ใน เรื่องการเรียนพ่อแม่บางคนไม่ให้เด็กเรียนโรงเรียนร่วม เพราะกลัวไม่มีคนช่วยลูกเขา และกลัวลูกเป็นปมด้อย ที่จริงแล้วเป็นความคิดที่ผิดนะคะ แต่โชคดีที่แม่ของเราไม่ได้คิดแบบนี้เลย แม่เชื่อว่าเราทำได้ เชื่อว่าต้องมีคนช่วยเหลือ แล้วแม่ก็เอาใจช่วยเต็มที่เลย แล้วเราก็ต้องช่วยตัวเองด้วย เราก็ช่วยเขา บางคนอาจจะช่วยไม่ได้เยอะ แต่ก็เป็นการช่วยเหลือกันอย่างหนึ่งแล้ว

ขอขอบคุณบทความดีๆจาก Womanstoryonline.com

หาแว่นตาอันใหญ่ ๆ มาใส่ซะ เพราะการหรี่ตาในยามที่เดินอยู่ข้างนอก หรือแม้แต่ในขณะขับรถ ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดริ้วรอยรอบดวงตาก่อนวัยได้

ใช้ เครื่องสำอางน้อย ๆ และเบามือ เพราะการดึงรั้งผิวบริเวณรอบดวงตาอย่างต่อเนื่อง จะทำให้ผิวบริเวณนั้นเกิดความเสียหายได้ ฉะนั้น เวลาที่จะทาครีมรอบดวงตา ก็ให้ใช้นิ้วนางทาเพราะจะมีแรงกดน้อยที่สุด และใช้พู่กันที่มีขนนุ่ม ๆ ในการแต่งหน้า

ส่วนในการล้างเครื่องสำอางรอบดวงตานั้น ก็ใช้แผ่นสำลีชุบผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดรอบดวงตาให้ชุ่ม แล้วนำมาวางโปะบนดวงตาเอาไว้ประมาณสองสามวินาที จากนั้น จึงค่อยเช็ดคราบส

ขอขอบคุณข้อมูลจาก  (Lisa)

โดย อาการที่สามารถสังเกตเห็นได้ชัดเจนคือ ขา จะเริ่มบวม ส่วนอาการที่อันตรายจะเกิดขึ้นเมื่อลิ่มเลือดแตกออก และเดินทางไปยังหัวใจ หรืออวัยวะภายในที่สำคัญๆ ซึ่งผลลัพธ์ของอาการที่เกิดขึ้นจะไม่อาจคาดเดาได้

ข้อแนะนำ

นอก จากการที่ไม่ควรนั่งทำงาน หรือเล่นคอมพิวเตอร์นานเกินไปแล้ว ถ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในขณะที่รู้สึกว่านั่งนานเกินไปให้พยายามกระดิกนิ้วเท้า และข้อเท้า ดื่มน้ำ และไม่ควรดื่มแอลกอฮอล์ นอกจากนี้ ผู้ใช้คอมพิวเตอร์ที่นั่งนานควรจะลุกขึ้นและยืดขาอย่างน้อยๆ ชั่วโมงละ 1 ครั้ง การใช้ยาแอสไพริน ซึ่งช่วยให้เลือดไม่ข้นเกินไปก็สามารถช่วยได้เหมือนกัน การนั่งทำงานกับคอมพิวเตอร์ในท่าทางที่ถูกต้องจะช่วยลดความเสี่ยงบ้าง ผู้เชี่ยวชาญบางท่านยังตั้งข้อสังเกตว่า ผู้ใช้โน๊ตบุ๊คคอมพิวเตอร์จะเสี่ยงต่ออาการผิดปกติที่ว่านี้เป็น 2 เท่า โดยเฉพาะผู้ที่ต้องนั่งทำงานกับโน๊ตบุ๊คในชั้นที่นั่งราคาประหยัดบนเครื่อง

บทความดีๆจาก Kapook.com

5 พฤติกรรมทำลายความสวยแบบไม่ทันตั้งตัว (Woman’s Story)

*บีบสิว จะทำให้เกิดแผลได้ง่าย และเป็นการทำร้ายผิวอย่างรุนแรง ต้องใช้เวลาในการรักษา อีกทั้งเสี่ยงต่อการอักเสบ ควรรอให้สิวยุบเอง หรือหายามาแต้มจะดีกว่าค่ะ

*ขยี้ตา ทำให้เกิดริ้วรอยรอบดวงตาได้ง่าย เพราะผิวบริเวณดังกล่าวเป็นผิวที่บอบบางที่สุด การขยี้ตาจะเป็นการทำลายความยืดหยุ่นของผิวเร็วกว่าปกติ

*เกาแรง ๆ การเกาสามารถทำลายผิวสวยๆ และเสี่ยงกับการเป็นแผลเป็น รอยด่างดำ และรอยเส้นเลือดฝอยแตก ดังนั้นเวลาคันเราควรที่จะทายาแก้คัน หรืออาบน้ำเย็น

*กัดเล็บ นอกจากจะเสียบุคลิกแล้วยังทำให้เชื้อโรคในเล็บเข้าสู่ร่างกายได้ง่าย แล้วก็เชื้อโรคในน้ำลายก็ไปสะสมในเล็บ

*เลียปาก การเลียปากจะทำให้ปากแห้ง แตกเป็นขุย และเมื่อน้ำลายแห้งที่ริมฝีปากจะดูดกลืนแสงแดดได้มากกว่าปกติอีกด้วย ทำให้คนที่ชอบเลียปากมีริมฝีปากที่คล้ำดำค่ะ

ทราบแล้วแบบนี้ก็หยุดเถอะนะคะ ก่อนที่จะแย่ไปกว่านี้แล้วหันมาดูแลตัวเองกันมากขึ้นดีกว่าค่ะ

ขอขอบคุณบทความดีๆจาก Womanstoryonline.com